Ga terug
2 oktober 2018

Waterhardheid – de juiste GH waarde van het vijverwater

De juiste GH-waarde, ook wel waterhardheid, is van belang voor een gezonde vijver. De waterhardheid geeft aan hoeveel mineralen (calcium, magnesium) er in het water zijn opgelost. Een gezonde GH waarde van de vijver ligt ergens tussen de 8 en 12 DH. Bij deze waardes zal het water eerder helder blijven en zullen planten beter groeien. Bovendien hebben algen op deze manier minder kans, zij houden immers niet van een hoge GH-waarde. Waterhardheid - de juiste GH waarde van het vijverwater

Het belang van een juiste GH-waarde

Een juiste GH-waarde is vooral in het voorjaar en de zomer van groot belang. In deze periode zullen je waterplanten het meeste groeien en zijn zij dus gebaat bij een optimale hardheid. Het is dus van groot belang het vijverwater in het voorjaar te laten testen óf zelf te testen. De groei en ontwikkeling van zuurstofplanten (waterpest, hoornblad, fonteinkruid) zal bij een optimale GH-waarde niet geremd worden en worden algen natuurlijk bestreden. Daarnaast is bij middel-hard water de ontwikkeling en activiteit van de micro-organismen optimaal. Ook de zuurstofvoorziening is bij deze waarden het beste gewaarborgd. Het warmere zomerwater én de hoeveelheid licht zorgen bovendien voor een grotere kans op algen. Nóg een reden om je planten te ondersteunen en algen met een juiste waterhardheid tegen te gaan. Waterhardheid - de juiste GH waarde van het vijverwater

Waterhardheid in het najaar

Helaas blijft de waterhardheid standaard niet altijd op peil. De opname van mineralen en regenwater laten de waardes dalen. Voor gedurende het najaar en de winter valt het veel regen, wat de waterhardheid omlaag zal halen. Om problemen in het voorjaar te voorkomen is het van belang te zorgen dat je vijver goed de winter in gaat. Je kunt dit doen door de GH-waarde vóór de winter al op peil te brengen tot 12 DH. Zo creëer je een buffer om de winter door te komen. Bij GH-waarden van 8 tot 12 DH is de kans op verzuring gedurende de winter minimaal. Het teveel aan CO2 zal namelijk aan calcium gebonden worden. Hierdoor wordt het gevaar op verzuring of zuurstofgebrek geminimaliseerd.